woensdag 26 november 2008

Abrahamina Johanna van de Waardt (mijn grootmoeder)



Abrahamina Johanna (Mien) van de Waardt is geboren op 23-01-1885 in Culemborg, dochter van Hendrik van de Waardt en Wouthrina Kars. Abrahamina is overleden op 08-02-1941 in Utrecht, 56 jaar oud.
(1) trouwde, 25 jaar oud, op 16-11-1910 in Vlaardingen met Wilhelmus Johannes de Bruijn, 25 jaar oud. Wilhelmus is geboren op 21-02-1885 in Jutphaas, zoon van Jan de Bruijn en Antonia Bogaard. Wilhelmus is overleden in 1912 in Jutphaas, 27 jaar oud.
(2) trouwde, 32 jaar oud, op 04-04-1917 in Culemborg met Hein de Bruijn, 30 jaar oud. Hein is geboren op 02-02-1887 in Culemborg, zoon van Jan de Bruijn en Antonia Bogaard.
Hein de Bruijn heeft aan het sterfbed van zijn broer Wilhelmus Johannes beloofd voor Mien te zorgen.


Foto: Hein de Bruijn en Abrahamina Johanna van de Waardt


Foto: gemaakt in 1933 door Evert de Jager; locatie Utrecht Koppestokstraat 25, huis van Mien en Hein.
v.l.n.r. Moeder van Evert, , Tonia (To) (zusje van Jan en Henk), Hein (Pa), Mien (Ma), Jan de Bruijn, Annie Wilmink, vriendin van daarnaast Henk de Bruijn.



Foto: Abrahamina Johanna (Mien) met haar kleindochter Bep de Jager.

Zaterdag 8 februari 2003; geschreven door Jan de Bruijn, jongste zoon van Abrahamina Johanna de Bruijn-van de Waardt.

Als vanzelf gaan mijn gedachten terug naar een andere zaterdag 8 februari in 1941.
Toen Pa en ma, Henk en ik in Utrecht aan de Burgermeester Reigerstraat 63 bis woonden onder de Duitse bezetting.
Moeder lag al en week op bed. Pa vertelde me dat de dokter was gekomen en na een onderzoek het noodzakelijk oordeelde dat er een tweede arts werd geraadpleegd. Samen beslisten ze dat Moe onmiddellijk naar het ziekenhuis moest. Ze is wel heel erg ziek; ze heeft een dubbele longontsteking. Zeer snel zaten we op de fiets richting ziekenhuis. Ze merkte onze binnenkomst niet op. We zagen en hoorden slechts haar zwoegende ademhaling, een extra apparaat hielp haar daarbij. De dokter kwam binnen en schudde zijn hoofd en sprak de fatale woorden: Meneer de Bruijn u moet zich op het ergste voorbereiden. Het was bijna elf uur. Een uur lang hebben we zo bij haar gezeten. Geen enkele verandering. Nu en dan pakte pa haar hand en sprak tegen haar: Mien hier is Hein, hoor je me. Henk en Jan zijn er ook. Knijp maar in mijn hand als je me hoort. Geen reactie. Dan het moment dat er een volledige stilte viel, gevolgd door opnieuw geluiden. Maar het was een verloren strijd. Toen werd het voor de laatste keer stil en het bleef stil. Een allerlaatste afscheid en Hein, Henk en Jan liepen door de stille verduisterde stad in oorlog naar huis. Het was inmiddels zondag 9 februari 1941.



Pa kende een natuurlijke begraafplaats in Bilthoven genaamd DEN en RUST; daar zou hij graag een graf willen kopen voor 2 personen met een kleine steen er op.
Op 13 februari 1941 hebben we haar op DEN en RUST begraven.
Den en Rust, de graven zijn letterlijk in een bestaand dennenbos aangelegd. Ik vond het altijd prettig om daar te wandelen. In die oorlogsjaren is daar trouwens niet veel van gekomen. We hadden geen auto en een paar jaar later had ik ook geen fiets meer; die hadden de Duitsers van mij geleend en vergeten terug te geven.

Tijdens een weekend Amersfoort vroeg ik hem of hij zin had om een bezoekje te brengen aan Den en Rust. Hij was toen al ruim 70 jaar. Zo togen pa en ik met de auto naar Bilthoven en liepen nog een keer samen die prachtige weg van de aula naar het graf. We hadden geen moeite de weg te vinden. Ik heb toen een foto gemaakt. Die schaduw die je over de steen ziet vallen is de schaduw van Pa.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen